Een jaar of tien geleden schreeuwde ik van de daken dat “als ik achttien was, dan hè..!”. Dan zou ik er uitzien zoals mijn mooiste Barbies, graatmager maar wel met grote borsten. Dan zou ik mijn prins-mét-paard allang ontmoet hebben. Dan zou ik ondertussen beroemd geworden zijn. En dan zou ik mijn eerste boek gepubliceerd hebben.
Dat borstengedeelte zit ondertussen wel goed, mijn prins heeft misschien geen paard – maar een Suzuki GS500 gaat ook vooruit, en het beroemd worden kan nog een jaar of tien uitgesteld worden voor mijn part. Maar mijn boek, daar zit nog geen schot in.
Ik wilde schrijven in de trant van Louise Renninson, van ‘Tijgers, tanga’s en tongzoenen’. Een paar jaar later dan weer wilde ik niets liever dan een heerlijke fantasy uit mijn duim zuigen zoals J.K. Rowling. Of misschien een eigen Blinker met bakfietsbioscoop tot leven roepen.
Hoe vaak ik me achter mijn computer of typmachine geschoven heb om eindelijk eens te beginnen… Ik begón er ook daadwerkelijk aan, hoor. Ik ben heel goed in eerste pagina’s schrijven, maar dan gaat het mis. Na de derde pagina ongeveer word ik het verhaal beu, komen er te veel ingewikkelde verhaallijnen aan te pas of zijn al mijn personages gestorven op een gruwelijke wijze zodat er niet veel meer te schrijven valt.
Dus dan besloot ik om maar een blog te starten, en eens om de twee weken een column te gooien op Margorama.be. En dan werd ik dát weer beu en begon ik me te verdiepen in het opsmukken van mijn eigen websites zodat het schrijven-gedeelte stilaan in de achtergrond verdween.
En plots dacht ik er aan.
Morgen ben ik 19, is mijn jaar-van-goede-voornemens voorbij en heb ik nog geen boek in de rekken liggen met een grote zwartwitfoto van mezelf op de achterflap. Verdorie. Maar misschien moet ik er echt eens aan beginnen, op mijn gemakje. Een verhaallijn uitdokteren en mij er helemaal op storten. Nog wel een interessante opvulling voor eenzame avondjes in mijn kot. Dan kan ik wel zeggen dat ik op m’n achttiende begón met mijn boek!
Maar ik moet gaan, ik spring achterop op het tweewielerige ros en vertrek richting een koninklijk maal in Da Giovanni om te vieren dat mijn examens voorbij zijn en dat mijn vakantie begonnen is.
Ik heb het eigenlijk nog niet zo slecht getroffen. Mijn achtjarige ik zou trots geweest zijn.
3 september 2008...7:58 pm
Prinsen, borsten en boeken
Spring naar reacties
3 Reacties
3 september 2008 at 8:18 pm
Geniet van uwe pizza en van uw vrijheid ;-)
4 september 2008 at 10:45 am
Liefste Schat,
Ik neem hier even pauze van mijn werk, om uitgebreid te kunnen reageren op je blog. En ook omdat die kaka’s ons extra ‘werk’ hebben gegeven (adressen op enveloppen kleven :s) omdat we zo goed zijn…
Maar goed, in dit schrijfsel van jou herken ik mezelf zo goed. De toekomstdromen van mijn 8-jarige ik waren o.a.:
- borsten hebben
- zangeres of turnster zijn. Danseres was ook goed.
- Harp kunnen spelen, zoals de witte kat uit de Aristocats
- Een boek schrijven
- Een vriendje hebben
- Aan kindjes beginnen
- In Gent wonen
- Veel vrienden hebben
- en nog zoveel meer…
Borsten hebben is gelukt, ik ben er zelfs trots op :), zingen kan ik echt niet, al doe ik het wel graag. Turnen en dansen heb ik gedaan, maar nu niet om te zeggen dat het van hoog niveau was. Harp spelen is er nooit van gekomen, want dat kon je blijkbaar niet in het muziekschooltje bij ons. Dan maar viool dacht ik, maar mijn mama was het daar niet mee eens. Volgens haar was mijn fijne motoriek niet ontwikkeld genoeg (danku mama, voor het compliment…) Dus begon ik maar met piano, 2 piano’s en 3 maanden later ben ik ermee gestopt uit pure frustratie. Niet omdat ik het niet kon, maar omdat mijn pianolerares het meisje met wie ik samen les had leuker vond. Zijn mocht 50min van de les oefenen, ik 10. Kutwijf! Nu heb ik er wel veel spijt van dat ik ben gestopt, maar om opnieuw te beginnen heb ik spijtig genoeg geen tijd. Een boek schrijven is er nooit van gekomen, maar in de lagere school schreef ik samen met 3 klasgenootjes verhalen met ons als hoofdpersonages, die we dan met elkaar deelden. Nu vind ik een boek schrijven minder belangrijk, ik wacht wel gewoon tot u boek uitkomt zodat ik het Harry Potter-gewijs, in 1 avond kan uitlezen. Ik moet wel stiekem toegeven dat ik vorig jaar nog zo’n verhaal heb geschreven :)
Een vriendje hebben is één van de dromen die wel gerealiseerd zijn. En daar ben ik enorm gelukkig door! Want door hem heb ik ook mijn 3 beste vrienden beter leren kennen, namelijk u, Sander en Annelies. Wat meteen de droom om goede vrienden te hebben ook heeft waargemaakt. Dankje Brenten! Hij zou er zelfs nog een kunnen doen uitkomen, maar met die kindjes wachten we misschien best nog een jaar of vijf…
En oh ja! Ik woon in gent, tijdens de weekdagen toch. En dat vind ik ook al goed :)
Zo margotje, nu heb je misschein een idee, van wie de 8-jarige Janne was. Maar nu terug een sprong naar het heden, want vandaag ben je 19 geworden! Gelukkige verjaardag! IK heb jou en sander gisteren proberen bellen omdat ik iets wilde gaan doen om jou examens en verjaardag enzo te vieren. Misschien vanavond?
Maar eerst ga ik nog zo’n duizend enveloppen afwerken…
Dikke Zoen, Janne
4 september 2008 at 10:46 am
Wow! Mijn reactie is even lang als je blog… Dat had ik niet door toen ik het schreef. Sorry!